Onlangs werd Joséphine Nakanjjako teruggevonden. Het 13-jarige Afrikaanse meisje uit Brussel was toen iets meer dan een jaar daarvoor verdwenen.
‘Dat een minderjarige na meer dan een jaar wordt teruggevonden, is al uitzonderlijk’, zegt Bruno Depover van Child Focus. ‘Ik ken geen enkele zaak waarbij na vier, vijf jaar, laat staan na achttien jaar zoals in Californië, een kind opnieuw opduikt.’
Ook het aantal kinderen dat in België verdwijnt en van wie gedurende jaren geen spoor meer wordt gevonden, is miniem.
Op de site van Child Focus staan er elf die al meer dan een jaar geleden verdwenen. Het dossier dat al het langste open staat, is dat van Gevriye Cavas.
Hij was 6 jaar toen hij in februari 1985 verdween en is dus al 24 jaar vermist. ‘Maar als je weet dat er jaarlijks bij ons 1.500 tot 2.000 aanmeldingen zijn van minderjarigen die verdwenen zijn, blijkt toch dat de overgrote meerderheid vrij snel terecht is’, zegt Depover.
Dat wil niet zeggen dat er geen aandacht meer is voor die oude dossiers. ‘Wij houden alle dossiers open, zo lang de ouders het willen. Ook politie en gerecht zijn nog altijd alert. Nathalie Geijsbregts verdween toen ze 9 jaar was, nu 18 jaar geleden.
Toen de ouders na 15 jaar een ceremonie organiseerden, waren ook de onderzoeksrechter en de procureur die al die jaren geleden de zaak in handen kregen, aanwezig.
Ze zeiden: ‘Je mag in je carrière nog zoveel successen hebben geboekt, als er zoiets met een klein kind gebeurt, dan laat je dat nooit meer los. Hoe dan ook blijf je daar mee bezig. Sporen drogen op, maar de hoop op een aanwijzing niet’.’
In het najaar start Child Focus een campagne met verouderingsfoto’s van een aantal van de elf langdurig verdwenen minderjarigen. Om mensen toch alert te houden.
‘De zaak van Jaycee Lee Dugard geeft opnieuw hoop aan de ouders van die elf kinderen. Hoe klein de kans ook is, de realiteit bewijst dat het niet onmogelijk is.
En het moet politie, justitie, welzijnswerkers en het grote publiek aansporen om toch te blijven investeren in die zaken.
Er moeten toch één of twee mensen zijn die weten wat er met die kinderen is gebeurd. En zelfs als het kind overleden is, is het nog altijd beter om een dood kind te vinden dan helemaal niets’, aldus Depover.
Bron: De Standaard.be