Een van de meest voorkomende doodsoorzaken onder jongeren is suïcide. Uit onderzoek van het Sociaal Cultureel Planbureau blijkt dat het percentage homoseksuele en lesbische en biseksuele (holebi) jongeren dat over suïcide nadenkt of een zelfmoordpoging heeft gedaan, hoger is dan ooit gedacht. Zorg + Welzijn stelt drie vragen aan Judith Schuyf van MOVISIE.

Waarom overwegen juist homojongeren suïcide?

‘Uit onderzoek blijkt dat negen procent van de homoseksuele jongens en 16 procent van de lesbische meisjes ooit een zelfmoordpoging heeft gedaan. Bij heteroseksuele jongeren heeft 11 procent er ooit wel eens over nagedacht. Drie Procent heeft werkelijk een poging gedaan. Homoseksuele en lesbische jongeren zijn vooral kwetsbaar omdat zij gepest worden, weinig steun van vrienden krijgen, afgewezen worden door hun ouders en de directe omgeving, zich niet gedragen zoals je als meisje of jongen ‘zou moeten gedragen’, zich eenzaam voelen en in de kast blijven. Allemaal risicofactoren waardoor ze overwegen een zelfmoordpoging te doen. Daar komt nog bij religie en een religieuze opvoeding blijkt een behoorlijke risicofactor te zijn bij meisjes.’

Zijn die risicofactoren te signaleren?

‘MOVISIE gaat in samenwerking met Schorer en COC een masterplan ontwikkelen om mensen te mobiliseren die met deze jongeren in aanraking komen. Vooral in het onderwijs en de jeugdgezondheidszorg is het belangrijk om professionals te trainen. Er zijn simpele indicatoren die aangeven welke jongeren het risico lopen om in de problemen te raken. Het is dan belangrijk dat een professional weet wat homoseksualiteit met zich meebrengt en welke problemen er kunnen ontstaan.’

Zijn deze problemen onder jongeren eigenlijk verrassend?

‘We wisten al dat veel religieuze holebi-jongeren aan suïcide denken. Nederland heeft een laag suïcidepercentage in vergelijking met andere landen. Jarenlang is weggeredeneerd dat suïcide onder jongeren überhaupt een probleem is. Terwijl het voor die groep een van de meest voorkomende doodsoorzaken is na een verkeersongeluk. Helemaal zorgelijk is dat er vrijwel geen allochtone jongeren hebben meegedaan aan dit onderzoek. Van collega’s hoor ik dat ze hun hart vasthouden. Vooral met de kennis van zelfmoordpogingen onder Hindoemeisjes.’

Bron: Zorg en Welzijn

Wie barmhartig is voor de wolven doet onrecht aan de schapen!

Het Burgercomité tegen Onrecht is ontstaan om de belangen van slachtoffers en nabestaanden van ernstig geweld te behartigen naar de politiek, de overheid en de media.

Het Burgercomité tegen Onrecht werd opgericht op 31 augustus 2009 in perscentrum Nieuwspoort om de verschillende krachten te bundelen en de positie van slachtoffers en nabestaanden in het strafproces aanzienlijk te verbeteren.

Beantwoord zelf de volgende vragen eens..

• Waarom mag de familie van een dader in de rechtszaal vlakbij hun verwante zitten maar moet de familie van slachtoffers en nabestaanden op de tribune zitten?
• Waarom worden slachtofferverklaringen gecensureerd omdat ze te kwetsend voor de dader zijn?
• Waarom geven we acht keer zoveel geld uit aan hulp voor daders dan voor slachtoffers?
• Waarom krijgt een dader in de gevangenis opleiding, arbeid, een reïntegratieplan en zelfs zijn eventuele nieuwe identiteitspapieren aangeboden en heeft een nabestaande nog steeds geen formeel recht op smartengeld?
• Waarom ligt een wetsvoorstel tot bieden van smartengeld nu 6,5 jaar te wachten in het parlement?

Lees het Pamflet tegen Onrecht op deze site voor de acties die wij voorstellen.

De leden van het Burgercomité tegen Onrecht,

Joost Eerdmans – voorzitter

Martin Roos

Jack Keijzer

Bron: Burgercomité

Waarom dan?

Allereerst, waarom Zwerver? Vanaf mijn 17e werkte ik een paar jaar op de Hoek van Holland – Harwich Ferry als matroos. Op de koningin Wilhelmina en later op de koningin Juliana. Twee weken op, een week vrij. Die vrije week kon je opnemen in Nederland of in Engeland. En ik dus, met mijn gechopte (ex) politie DKW vaak door Zuid-Engeland zwerven. Beetje geld, jeugdherbergkaart op zak en rijden maar. Tot ik op een dag met mijn lange verwaaide haren, suède jasje met franjes eraan op mijn DKW het autodek opreed en een van de mannen keihard riep:”jongens, die zwerver is ook weer aan boord”. En de naam Zwerver was geboren. Om een of andere bizarre reden is die ook nooit meer weg gegaan.

Ik heb later jaren in de koeriersbizz gewerkt en zwierf de hele wereld over. Toen we kids kregen mocht ik graag een stukkie gaan “zwerven” met mijn zonen in de auto in de weekenden. En toen ik 15 jaar geleden ging scheiden en weer op de motor stapte is het zwerven weer verder gegaan. Nu vaak samen met Marina, maar ook vaak alleen. Gewoon effe een paar dagen rijden, zwerven dus. Tentje (of soms zelfs dat niet eens, hooibergen slapen ook heerlijk), beetje poen en kijken wat er achter de horizon ligt. Elke keer is dat weer anders. En juist dat houd je op de weg. Die altijd veranderende omgeving. Nieuwe mensen of juist oude bekenden, stille of juist lawaaierige plekken, paadjes en weggetjes of kilometers asfalt. Het is een deel van mijn leven. Ik ben altijd een “mensen-mens “ geweest. Ik zoek het op. Hou van gezelligheid maar ook van een daggie helemaal alleen. Beetje filosofisch ingesteld. Ik heb geleerd dat je altijd eerlijk moet zijn. Da’s makkelijker, dan hoef je alleen de waarheid maar te onthouden. In de afgelopen 20 jaar heb ik veel te doen gehad met mishandelde- en misbruikte kinderen. Steeds heb ik geprobeerd een oplossing te vinden om de mishandeling of het misbruik te stoppen.

Lang geleden richtte ik een gespreksgroepje op voor kinderen die mishandeld werden. Ik gebruikte mijn levens ervaring en gewoon mezelf om met die kids te praten en de problemen op te lossen. Tot ik de stomme fout maakte er een stichting van te maken en een bestuur binnen te halen. Toen kwamen de vergunningen en de -logen en –gogen om de hoek kijken. Allemaal beroepskrachten vol goede wil maar met een ander doel voor ogen dan ik had. Ik wilde de kids weer op het rechte spoor brengen door ze te laten weten dat wat gebeurd was niet hun schuld was. Dat er ook volwassenen waren die het goed met ze voor hadden. De -logen en -gogen wilden therapieën, medicatie en opnames. Groepsgesprekken volgens het boekje. Probleem was daarbij dat iedereen een ander boekje had gelezen en iedereen dacht dat hij/zij gelijk had. En het doel, de kids helpen, werd volledig uit het oog verloren. De logen en gogen vonden zichzelf belangrijker dan de kids. Hun theorietjes en ideetjes werden plannetjes en spelletjes en al gauw lag iedereen met elkaar overhoop. Ik stond, als goedwillende ongeschoolde leek aan de zijlijn en zag het instorten. Ik zag de ego’s zwellen en de kids kleiner op de achtergrond verdwijnen. En zo stopte ik met mijn vrijwilligers stichting. Ik trok de stekker eruit op een moment dat er meer logen en gogen binnen met hun ego’s bezig waren dan kinderen. De kids die over waren heb ik privé nog een tijd begeleid en de logen en gogen gingen weg. Een paar heb ik persoonlijk letterlijk eruit getrapt. Terug naar de egokwekerij waar ze opgegroeid waren, voor bijscholing tot blaaskaak. Ik zelf kwam terecht in de pallitatieve zorg als vrijwilliger en later als buddy bij buddywerk Nederland. Zo kon ik toch nog wat voor mensen doen en daarnaast mijn vrijheid houden.

Eind 2007 zat ik een beetje te surfen op het net. En vond daar de internetsite van BACA USA. Bikers Against Child Abuse. Aandachtig ploos ik de hele site uit en zocht verder op het net naar die organisatie. Er bleek dus ook zoiets in Nederland te zitten! Ik hoefde niet lang na te denken en gaf me begin 2008 op als vrijwilliger. Ik was tenslotte Zwerver, biker en dat met die kids, die “mission statement” dat zag ik helemaal zitten. Misbruikte en mishandelde kids helpen door ze op te nemen in een groep bikers. Wat een geweldig idee! Kinderen een grote bikersgroep als vriend geven. Zo kregen ze weer kracht en vertrouwen. Konden ze wat ze meegemaakt hadden beter verwerken. Want als je grote sterke vrienden achter je hebt staan die weten wat er met je is gebeurd, voel je je heel wat sterker dan wanneer je steeds klappen krijgt of misbruikt word terwijl iedereen de andere kant opkijkt. En zo werd ik vrijwilliger bij BACA-NL. Gelijk het diepe in. Het enige wat ik meebracht was mijn ervaring en een flinke dosis goede wil en doorzettingsvermogen. En dat was in die tijd voldoende. Vergaderen, “interventions”(zo heette in die tijd een rideout) organiseren, op treffens staan om het doel te promoten en overal waar mogelijk vertellen dat de groep bestond. Natuurlijk sponsors regelen, mijn contacten inzetten waar nodig en verder voor het doel. Er was één doel voor de hele groep. Het terug geven van kracht aan kinderen die misbruikt of mishandeld waren. Geen cliniclowns op motoren die een kind een leuke middag gaven. Nee, daadwerkelijke zorg en langdurige gerichte aandacht voor de doelgroep. Inmiddels zijn we drie jaar verder. En er is veel gebeurd in die tijd. We kregen tientallen “BACA kids”. Kleine brothers & sisters die op ons rekenen, die ons volledig vertrouwen. Onze naam werd bekend en zelfs sommige logen en gogen erkenden dat BACA werkt. Dat het kids weer overeind helpt. We gingen in Januari 2010 naar Amerika om ons aan te sluiten bij BACA International en werden een “forming efford”. Een soort proeftijd. Eerst laten zien dat je werkt volgens de normen en waarden die inmiddels in USA al 17 jaar werken. Dat de groep die het forming efford is het waard is om de naam BACA te mogen dragen en het BACA werk op de juiste wijze kan doen.

In Amerika, Australië, Italië en Zuid Afrika hebben we wereldwijd tienduizenden bikers die zonder beloning kids willen helpen om weer een normaal leven te kunnen leiden. En ook hier, in Nederland word er hard gewerkt om de standaards en normen van BACA International te handhaven. Ook hier verschillen de meningen. Trokken we ego’s en patchjagers aan. Maar bikers zijn bijzondere mensen die hun geschillen uitpraten. En na een stevig gesprek samen het probleem oplossen, een biertje drinken en door gaan. Da’s het verschil met logen en gogen denk ik. Wie er niet tussen hoort filtert zichzelf er automatisch buiten. En de groep die overblijft is hechter, sterker en heeft meer power dan welke kinderlevens vernietiger dan ook. Het gaat uiteindelijk om het doel, misbruikte en mishandelde kinderen hun zelfvertrouwen teruggeven. Dat is het allerbelangrijkste binnen een organisatie als BACA. Kids moeten opgroeien zonder angst, zonder zorgen. Ze moeten een voorbeeld krijgen waar ze zich aan vast kunnen houden.

Wij bikers zijn dat voorbeeld, willen dat voorbeeld blijven. Moeten we een stapje opzij doen in het belang van de kids, dan doen we dat. Maar moeten we een stap naar voren doen, zijn we beslist niet bang om dat ook te doen. Ik ben blij dat ik met deze manier van werken kennis heb gemaakt. Dat ik daarnaast mensen heb leren kennen waar ik voor door het vuur ga, ongeacht waar het brand. Ik ben blij dat ik kids heb kunnen helpen op een manier die mij aanspreekt. En ben er trots dat ik niet alleen in Nederland maar wereldwijd veel vrienden erbij gekregen heb. Allen met maar één doel. Misbruikte en mishandelde kinderen de kracht terug te geven die ze in hun verleden kwijt zijn geraakt. Zodat ze de kans krijgen goede mensen te worden en op te groeien in een wereld die ze aan kunnen.

Zie ook : Bacarun 2010

Bron :  Zwerver, Woordvoerder BACA

De Britse politie vreest dat veroordeelde zedendelinquenten massaal onderduiken in toeristische topbestemmingen in Spanje. Gemiddeld zou ‘s zomers elke dag een gekende seksmisdadiger aan de Spaanse costa’s arriveren, schrijft de Daily Telegraph.

De Spaanse politie zegt dat ze overstelpt wordt met dringende verzoeken van haar Britse collega’s om bekende zedendelinquenten extra in de gaten te houden als ze toekomen in de resorts. Elk jaar komen er via Interpol zo’n 100 aanvragen binnen. Maar het ontbreekt de onderbemande Spanjaarden aan middelen om aan alle dossiers gevolg te geven, zeker in het zomerseizoen wanneer duizenden en duizenden toeristen zich aandienen.

“Glippen door het net”
“We weten wanneer ze arriveren, en in welk hotel die personen inchecken. Maar daarna verstrijkt de tijd en slippen ze door de mazen van het net”, zegt een woordvoerder van de Guardia Civil. Spaanse agenten vragen versterking om tijdens de zomermaanden de instroom van seksdelinquenten op te vangen. Onder hen bevinden zich een aantal mannen bij wie het risico hoog is dat ze opnieuw zullen toeslaan.

Britten die geregistreerd staan als seksueel delinquent kunnen, afhankelijk van de voorwaarden van hun veroordeling, naar het buitenland reizen als ze lokale ordehandhavers minstens drie dagen voor hun vertrek inlichten. Spaanse autoriteiten zeggen dat het niet ongebruikelijk is dat de criminelen daarna niet meer naar huis gaan en spoorloos in een buitenlandse expatgemeenschap verdwijnen. “Ze nemen een andere naam aan en vestigen zich in een drukke toeristische streek”, vertelt de Guardia Civil-zegsman. “Daar kunnen ze dan ongemerkt blijven wonen.”

Costa Killer
Sinds seksmisdadiger Tony King in 2005 werd opgesloten, neemt het aantal verzoeken om personen extra te monitoren nog toe. King, ook bekend als de ‘Costa Killer’, zit een 62 jaar lange celstraf uit in Malaga voor de moord op twee tieners en de poging tot verkrachting van een derde. Ook King had zijn naam veranderd en was naar de Costa del Sol verhuisd nadat hij tien jaar uitzat voor seksuele geweldpleging tegen vrouwen in Londen.

De Britse ambassade in Madrid bevestigt de verhoogde samenwerking met de Guardia Civil. En die boekt blijkbaar succes. Sinds Operation Captura in 2006 van start ging, werden 34 van de 50 meest gezochte misdadigers – overigens niet allemaal zedendelinquenten – in de regio gevat.

Zie ook : Sommige mensen gaan alleen voor de kinderen op vakantie..

Bron: HLN.BE

Uittreksel uit de uitzending van Netwerk van 9 juni 2009
De uitzending ging over burgerinitiatieven die er genomen worden tegen de lage straffen die pedofielen krijgen. Bijna 4 uur hebben ze gefilmd, de ploeg van Netwerk. Alle medewerking heben we ze gegeven.
Zelfs een triker is 300 kilometer komen rijden om de cameraman achterop te kunnen nemen. Overal hebben ze geinterviewd, met iedereen heben ze gesproken.
Met als resultaat dat de zelfbenoemde pedojagers de meeste zendtijd kregen en BACA er bekaaid afkwam.

Vooral de uitspraak dat en binnen BACA mensen zijn die het anders doen is niet te tolereren.

Wie binnen BACA geweld gebruikt gaat er direct uit. BACA is er voor de kinderen. Om slachtoffers een hart onder de riem te steken.
En niet om pedo’s te pesten of lastig te vallen. Dit filmpje hieronder laat zien wat er werkelijk over BACA ging in de uitzending. bijna 4 uur opnamen, 1 minuut aandacht!

Bron: BACA

Een vrouw van 29 is opgepakt voor het seksueel misbruik van een familielid. Jeni Bullock gaf toe dat ze het knaapje van zes ook anaal verkracht heeft. Ze deed het naar eigen zeggen uit seksuele opwinding.

Volgens de politie van Vernal in de staat Utah ging de jongen aan het praten tijdens een ondervraging. Vijf dagen later gaf de vrouw de feiten toe.
Ze werd opgepakt en op beschuldiging van kindermisbruik en verkrachting van een minderjarige opgesloten in de gevangenis

Bron: HLN.BE

DEN HAAG – In ongeveer drie weken tijd zijn veertig meldingen binnengekomen van seksueel misbruik van kinderen die onder verantwoordelijkheid van de overheid zijn geplaatst in jeugdzorginstellingen en pleeggezinnen. De meldingen zijn binnengekomen bij het telefonisch meldpunt (070-3765872) van de zogeheten commissie-Samson, die onderzoek doet naar het seksueel misbruik. Het meldpunt werd op 19 juli geopend.

De commissie onder leiding van voormalig procureur-generaal Rieke Samson-Geerlings komt dinsdag voor het eerst bijeen in aanwezigheid van demissionair minister André Rouvoet (Jeugd en Gezin). Een woordvoerder van de commissie sprak dinsdag van een behoorlijk aantal meldingen in korte tijd. „Zeker omdat het vakantietijd is.”

Rouvoet en zijn collega Ernst Hirsch Ballin (Justitie) besloten dit voorjaar de commissie-Samson in te stellen na meldingen van misbruik binnen de Rooms-Katholieke Kerk en van kinderen die door de kinderbescherming in katholieke instellingen waren geplaatst. De commissie-Samson houdt ook contact met de commissie-Deetman, die misbruik binnen de Rooms-Katholieke Kerk onderzoekt. Beide commissies nemen de periode van 1945 tot nu toe onder de loep.

De commissie-Samson onderzoekt de signalen van seksueel misbruik van minderjaren die onder verantwoordelijkheid van de overheid gedwongen zijn geplaatst in (rijks)jeugdinrichtingen, internaten, kindertehuizen en pleeggezinnen. De veertig meldingen komen van slachtoffers en andere betrokkenen. Het gaat zowel om actuele gevallen als meldingen over misbruik in het verleden, aldus de woordvoerder van de commissie. De meldingen zijn volgens hem nog niet geanalyseerd.

Bron: Telegraaf

‘Ook de reclassering vindt dat pedoseksuelen die hun straf hebben uitgezeten verplicht toezicht moeten krijgen.’ Dit meldt de NOS. ‘Vrijdag pleitte de  Vereniging van Nederlandse Gemeenten hiervoor naar aanleiding van de pedoseksueel Sytze van der V., die de nazorg weigert. Volgens algemeen directeur Van Gennip van Reclassering Nederland krijgen pedoseksuelen vaak een lange gevangenisstraf en tbs-behandeling opgelegd. Het duurt zo lang voor ze weer vrijkomen dat een rechter vaak niet aan verplichte nazorg denkt, zegt de directeur.Verplicht toezicht maakt de reclassering verantwoordelijk voor de pedoseksueel in plaats van de burgemeester. Van Gennip vindt dat ‘geen enkel risico’ moet worden genomen met mensen waarvan bekend is dat ze een gevaar vormen voor de samenleving en waarbij een grote kans is op nieuwe slachtoffers.’

Nieuwsselectie 5 en 6 augustus 2010:

NOS website, artikel en interview Sjef van Gennip in Radio 1 Journaal, 6 augustus 2010

BNR Nieuwsradio, interview Sjef van Gennip, 6 augustus 2010

De Gelderlander, ‘Maak van pedo geen paria’, 5 augustus 2010

‘In een proef laat de reclassering veroordeelde pedoseksuelen door burgers begeleiden. Vrijwilligers Peter en Anke geloven erin. ‘Je leert zo’n man goed kennen.’ Een reportage in De Volkskrant van verslaggever Peter de Graaf over COSA,’Cirkels voor Ondersteuning, Samenwerking en Aanspreekbaarheid’.

bron: De Volkskrant, 3 augustus 2010

Bron: Reclassering Nederland

De Eindhovense burgemeester Rob van Gijzel zat er onlangs danig mee in zijn maag, de kwestie Sytze van der Velde. Was het hem eindelijk gelukt de Brabantse pedofiel een stadsverbod op te leggen, stookte de Telegraaf de rel weer op met de onthulling dat de burgervader – mits Van der Velde zich in een andere gemeente vestigt – bereid is met terugwerkende kracht diens uitkering te betalen.

Daarin had de Telegraaf natuurlijk gelijk. Het is immers een schande om zo’n peuterneuker op kosten van de staat van een inkomen te voorzien. Wordt ‘meneer de kinderverkrachter’ ook nog beloond voor zijn verderfelijke gedrag. Zelfs met psychische hulp is een dergelijke smeerlap natuurlijk niet te genezen. Ze zouden hem in plaats daarvan zijn ballen moeten afhakken. En zelfs dát is eigenlijk nog te goed voor zo’n varken.

Schuim der aarde
Dat er over het algemeen zo fel wordt gereageerd op pedofilie, is niet verwonderlijk. Kinderen zijn onschuldig, puur, onbezoedeld: wie opgewonden raakt van zo’n schattig snoetje, móet toch wel het schuim der aarde zijn. Bovendien: uit onderzoek blijkt dat de kans op recidive bij pedofielen aanzienlijk is. Maar liefst 1 op de 8 pedoseksuelen vervalt binnen vijf jaar na de veroordeling in het oude gedrag, ondanks intensieve therapie. Nogal logisch dus, dat de gemiddelde Nederlander direct in de paniekmodus schiet zodra hij er lucht van krijgt dat een veroordeelde kindermisbruiker van plan naar zijn wijk te verhuizen. ‘Een verkrachter! In de buurt van mijn kinderen! Belachelijk!’

Burgemeesters zijn steeds vaker gevoelig voor dit argument. Zo schoof de Utrechtse burgervader Aleid Wolfsen vorig jaar aan bij Pauw & Witteman omdat ook hij de terugkeer van een pedofiel naar zijn oude flat – op steenworp afstand van het huis van zijn slachtoffertje – wilde voorkomen.De PvdA-er vond zelfs dat er een wetswijziging nodig was om te voorkomen dat pedo’s zich na hun gevangenisstraf weer in hun oude woning kunnen vestigen. En hoewel dat plan werd afgeschoten kreeg Wolfsen wel deels zijn zin: als een pedofiel wordt vrijgelaten, wordt dat door justitie aan de burgemeester gemeld.

Eigen kind eerst
Voortaan weet een stadsbestuurder het dus direct wanneer een veroordeelde kinderverkrachter het in zijn ranzige hoofd haalt zich na het uitzitten van zijn straf in zijn oude gemeente te vestigen. Een hele opluchting. Of misschien ook wel niet. Want wat hebben we daar eigenlijk aan? In het geval van Sytse van der Velde eigenlijk weinig. Sinds diens vrijlating vorig jaar zwerft de ‘goede man’ namelijk door heel Nederland. Behalve door Eindhoven, want daar mag hij alleen nog in als hij een enkelband draagt. De Eindhovense kindertjes zijn dus veilig voor Van der Velde’s grijpgrage vingers, maar in alle andere steden en dorpen mag de jeugd wel op zijn tellen passen. Echt veel is de wereld er dus niet mee opgeschoten.

En daar ligt exact het probleem. Zolang er geen adequate oplossing is voor de pedofilieproblematiek – bij voorkeur eentje die niet tornt aan de elementaire rechten van de mens – blijven de aangedragen antwoorden beperkt tot symboolpolitiek. Bedoeld om de bühne tevreden te stellen, maar nauwelijks nuttig bij de aanpak van de kwestie an sich. Sytze van der Velde heeft zijn straf uitgezeten. Tegen de daarop volgende ondertoezichtstelling van vijf jaar is hij in beroep gegaan. Dat betekent dat het voorlopig wettelijk niet mogelijk is om hem in de gaten te houden. Vervelend, maar zo zit het Nederlandse strafrecht nou eenmaal in elkaar. En dat geldt ook voor kinderverkrachters, hoe graag de Telegraaf en een groot deel van Nederland het anders zouden willen zien. We zullen de steniging dus nog even moeten uitstellen. Echt jammer.

Auteur: Rianne Meijer

Bron : De Jaap

ZUTPHEN – De rechtbank in Zutphen heeft woensdag 7 juli jongstleden bepaald dat een van de verdachten van de Eper incestzaak van begin jaren 90 twee jaar verlenging van zijn tbs krijgt. De inmiddels 40-jarige Ronald van Z. zit op dit moment 18 jaar vast voor ontucht, verkrachting en moord op een pasgeboren baby.

Van Z. was de buurman van de in die tijd bekende Yolanda, de vrouw die met haar misbruikverhaal naar buiten kwam. In de Eper incestzaak draaide het om langdurig seksueel misbruik en verkrachtingen van verschillende kinderen. Ouders, buren en vrienden zouden zich schuldig hebben gemaakt aan het misbruik.

Van Z. werd in twee zaken veroordeeld tot vijftien en achttien maanden met tbs. Twee weken geleden vroeg het Openbaar Ministerie om verlenging van de tbs met twee jaar. Er zijn nog steeds ernstige risico’s voor anderen als de stoornis van Van Z. niet wordt behandeld. Maar volgens de tbs-kliniek waar hij verblijft zijn er op dit moment onvoldoende mogelijkheden om dat te doen. Een externe deskundig gaat de situatie later dit jaar nog toetsen.

Bron: Telegraaf

TER APEL – Een 31-jarige man uit Veendam heeft in de gevangenis in Ter Apel beveiliging als hij door de gevangenis loopt. De man wordt verdacht van het misbruiken van zijn 6-jarige dochter.

Toen de Veendammer in de gevangenis kwam werd hij direct mishandeld door zijn medegevangenen, zo meldt RTV Noord. Daarna is hij overgeplaatst naar een andere afdeling. Als hij zich door het gevangenisgebouw wil bewegen moeten er standaard twee bewakers met hem mee.

Dit gegeven kwam vandaag naar buiten tijdens de rechtszaak. Tegen de man werd een celstraf van dertig maanden, waarvan tien maanden voorwaardelijk geëist. Als het aan justitie ligt moet hij zich daarnaast ook laten behandelen.

Bron: Telegraaf

60 procent van de verstandelijk gehandicapten krijgt te maken met seksueel misbruik. De ouders van deze kinderen wordt doorgaans afgeraden aangifte te doen. ‘Geestelijk gehandicapten worden in de rechtszaal niet serieus genomen. Niemand wilde ons helpen.’

Hij raakt het beeld niet kwijt. Cees Wijnen ziet het steeds maar voor zich. ‘Mijn Monique-je die daar in dat maïsveld ligt met die volwassen vuile vetzak bovenop zich. In het begin had ik dat plaatje dag en nacht voor ogen. Nu nog kan ik het zo oproepen. Het flitst zo vaak door mijn kop.’
En dat terwijl het al jaren geleden is dat dat ene gebeurde, dat verschrikkelijke.
De dochter van Cees, Monique Wijnen, is dertig jaar maar heeft het verstandelijke vermogen van een kind tussen de 3 en 7 jaar. Haar hele jeugd woont ze thuis, maar als haar oudere broer het huis uit gaat, wil ze ook graag zelfstandig wonen of zoals ze het zelf noemt: ‘zeer verstandig wonen.’
Ze komt terecht bij een tehuis voor verstandelijk gehandicapten. Cees: ‘We zijn bij verschillende instellingen geweest maar deze leek ons het veiligst. Er was een zwembad bij, Monique kon vrij rondfietsen op het terrein, het was ideaal. We konden ons niet voorstellen dat het anderhalf jaar later zo mis zou gaan.’
Op een zonnige dag zit Monique op een bankje in het park van de instelling waar ook buitenstaanders mogen komen. Ze wordt aangesproken door een man, ze kletsen wat en maken een afspraakje voor een paar dagen daarna. De man laat haar dan zijn Mercedes zien en Monique, dol op auto’s, gaat enthousiast in op zijn uitnodiging om een ritje te maken. Ze rijden naar een veld alwaar de man uitstapt en een deken neerlegt die hij blijkbaar heeft meegenomen. Dan verkracht hij haar.

Het is de nachtmerrie van iedere ouder: je kind dat seksueel wordt misbruikt. Ouders van verstandelijk gehandicapte kinderen maken dit een stuk vaker mee dan andere vaders en moeders. Maar liefst zestig procent van de mensen met een verstandelijke handicap wordt misbruikt, ofwel door medewerkers van de instelling waar ze verblijven, of door medebewoners of door volslagen vreemden die ze tegen het lijf lopen.

Lees hiernaast a.u.b. verder : ‘Verstandelijk gehandicapten zijn de meest kwetsbare mensen in onze samenleving.

Bron: Freelance journaliste Roos Schlikker    ©

Foto’s van familie of onszelf zijn volgens Amerikaanse psychologen lustopwekkend.

Sigmund Freud zei ooit dat incest taboe is om te voorkomen dat we ons aangetrokken voelen tot familie. Volgens de publicatie in Personality and Social Psychology Bulletin zou hij wel eens gelijk gehad kunnen hebben. Een groep psychologen van de Universiteit van Illinois toonde namelijk aan dat foto’s van onze familie of onszelf lustopwekkend zijn.

De wetenschappers voerden de volgende experimenten uit:

1. Respondenten kregen foto’s van vreemden te zien. Eén groep werd subliminaal blootgesteld aan foto’s van hun ouders (die flitsten er zo snel tussendoor dat respondenten ze niet bewust waarnamen), een andere niet. De groep met de voorbijflitsende ouderfoto’s vond de mensen op de foto’s aantrekkelijker.
2. Een groep respondenten kreeg foto’s te zien waar hun eigen gezicht voor 45 procent in verwerkt was met morphing. Daar waren ze zich niet bewust van.  Een andere groep zag normale foto’s van vreemden. De respondenten die foto’s met hun eigen hoofd erin verwerkt zagen, vonden de mensen op de foto’s aantrekkelijker.
3. Een groep respondenten kreeg normale foto’s te zien. Er was hen echter verteld dat hun eigen hoofden in de foto’s gemorpht werden. Toen vonden de respondenten de foto’s minder aantrekkelijk.

Een kanttekening zou kunnen zijn dat onze hersenen foto’s met bekende gezichten makkelijker verwerkt. Daarom komt er een nieuw onderzoek waarbij onderscheid wordt gemaakt op basis van hoe herkenbaar de foto’s zijn, schrijft Wired.

Dat je het even weet.

Auteur : Ernst-Jan Pfauth

Bron: NRC Next

Ik schreef vorige week een verhaal over mijn eigen ‘ervaringen’ als ‘verdachte’ van seksueel misbruik. Een verhaal waarin naar voren komt hoe je ook als volstrekt onschuldige in een verkeerd daglicht kan komen te staan.

In de vele reacties op dat verhaal kwam ook wat kritiek naar voren. Had ik mijn fantasie niet teveel gebruikt? Zou het in werkelijkheid echt zo kunnen gaan?

Vandaag schoof ik aan in de rechtbank van Groningen en viel ik bijna van mijn persstoel. Ik hoorde een officier van justitie praten over douchen met kinderen en de seksuele lading die dat met zich mee bracht. En ik hoorde haar een zware straf eisen tegen een man die in theorie net zo goed mijn naam had kunnen dragen.

Gert is een eenvoudige man met een korte schoolcarrière. Leren was niets voor hem. Stratenmaker. Dat ging een stuk beter.

Toen Gert voor Karin koos, kreeg hij haar drie kinderen er gratis bij.

Jonge kinderen. Twee jaar oud. Vijf jaar oud. Kinderen die nog moeten worden gewassen. Die zalf nodig hebben als ze ergens pijn hebben. Die je moet leren hoe ze zichzelf moeten wassen. En die het af en toe prettig vinden om bij mamma en pappa in het grote bed te slapen.

En dat deed Gert. Naar eigen zeggen zonder enige seksuele bijbedoeling. Hij smeerde zalf als dat nodig was. Ook op plekken waar dat verdacht zou kunnen zijn. Wat moest hij anders? De huisarts droeg het hem op. En ontstekingen trekken zich niets aan van de menselijke moraal. En hoe leer je een kind zich overal goed te wassen? Door het voor te doen, toch? En wat is er eigenlijk zo raar aan een kusje op de kont als een kind daar pijn heeft?

Helaas voor Gert is het niet zo heel belangrijk wat hij vandaag zegt. Gert treft een officier van justitie die op oorlogspad is. Zij heeft in het strafdossier twee verklaringen van hele jonge kinderen. Over Gert die aan geslachtsdelen heeft gezeten. En die diep in haar is geweest.

Ik hoor haar praten en schrik. Van haar toon en argumentatie. Ze heeft het over ‘een geseksualiseerde manier van handelen in dit gezin’ en komt meteen met voorbeelden. Ze zegt op verwijtende toon dat deze man met de kinderen onder de douche ging en dat ze met zijn allen soms in een groot bed sliepen.

Er zou naar seksfilms zijn gekeken terwijl de kinderen in de buurt waren. En de ouders zouden seks hebben gehad terwijl de kinderen in de kamer sliepen.

Als de advocaat van Gert van zijn stoel komt, straalt de ergernis van hem af. Hij vertelt de rechtbank dat hij ook kleine meisjes heeft gehad. Twee dochters. Die ook ooit bij hem in bed hebben gelegen en waar hij ongetwijfeld toen ze klein waren mee onder de douche heeft gestaan. Kinderen die hij moest verzorgen toen ze van de huisarts kwamen met een rode vagina.

‘Ik heb dat allemaal gedaan en er was niets aan de hand. De officier knutselt het bewijs in elkaar. Ze weet dat een enkele verklaring van een slachtoffer nooit genoeg is voor de wet.’

Als de officier van de rechter de gelegenheid krijgt te reageren op de toch harde kritiek van de advocaat, zwijgt ze. Ze gaat niet in op de door de raadsman naar voren gebrachte onafhankelijke getuige die zegt dat een van de slachtoffers ‘fantasievol’ is. Een meisje met een kort geheugen. Ze zwijgt over het door de raadsman geopperde vermoeden van seksueel misbruik door derden. En over de turbulente belevingswereld van kinderen die bij de ouders worden weggehaald en naar pleeggezinnen gaan.

Ze zwijgt en blijft bij haar eis. Twee jaar celstraf.

Begrijp me goed. Ik ga hier niet zeggen dat Gert onschuldig is. Ik weet het niet. Seksfilms en kinderen. Ik vind het geen gelukkige combinatie.

Maar tijdens een rechtszaak draait het niet om de vraag of iemand het heeft gedaan. Het gaat om het objectieve bewijs voor die stelling. En dan schrik ik van het verhaal van justitie. Want wat als Gert gelijk heeft?

Misschien dat er mensen zijn die na het lezen van dit verhaal willen weten waar de moeder is van de misbruikte kinderen. Hoe voelt zij zich?

De moeder is op 15 februari 2009 in het huwelijksbootje gestapt.

Met Gert.

Bron: Rechtbankverslaggever Chris Klomp  ©

Chris Klomp geeft ook lezingen, om deze bij te wonen zie hiernaast : Altijd al eens willen weten hoe de misdaad nu werkelijk in elkaar steekt?

BEEK – Amber Alert, het waarschuwingssysteem voor vermiste kinderen, gaat volautomatisch opsporingsberichten leveren aan televisiestations. Dit heeft Amber Alert dinsdag laten weten.

Daardoor kan bij de vermissing of ontvoering van een kind direct het actuele Amber Alert, met een foto van het kind, worden overgenomen in de uitzending.

Met de NOS, RTL en SBS zijn afspraken gemaakt over het verspreiden van de informatie via hun zenders. Amber Alert Nederland hoopt op korte termijn ook afspraken te maken met regionale en lokale televisiestations.

Doel van een alarmering via Amber is de foto van een vermist kind zo snel mogelijk onder de aandacht van zo veel mogelijk mensen te krijgen. De alerts worden alleen gegeven bij vermissingen en ontvoeringen waarbij de politie vreest voor het leven van het kind of voor ernstig letsel.

Nederlanders kunnen kennisnemen van een Amber Alert via snelwegborden, beeldkranten, Twitter en Facebook. Er wordt vijf tot tien keer per jaar gealarmeerd via het systeem.

Bron: Telegraaf

DEN HAAG – Er is een meldpunt ingesteld voor het onderzoek naar seksueel misbruik van kinderen, die onder verantwoordelijkheid van de overheid zijn geplaatst in de jeugdzorg. De zogeheten commissie-Samson doet dit onderzoek en heeft maandag het telefonische meldpunt geopend voor slachtoffers en andere betrokkenen. Vanaf september is een speciale website toegankelijk. Via 070-3765872 kunnen slachtoffers of andere betrokkenen hun verhaal doen.

De demissionaire ministers Ernst Hirsch Ballin (Justitie) en André Rouvoet (Jeugd en Gezin) hebben in april voormalig procureur-generaal Rieke Samson-Geerlings gevraagd het onderzoek te leiden. Aanleiding voor het onderzoek waren meldingen van misbruik binnen de Rooms-Katholieke kerk en van kinderen die door de kinderbescherming in katholieke instellingen waren geplaatst.

In het onderzoek wordt gekeken hoe is omgegaan met signalen van misbruik in de periode vanaf 1945 tot nu toe.

Bron: Telegraaf

Een moeder heeft negen jaar gevangenis gekregen. Aimee Louise Sword (36) uit Waterford Township had seks met haar zoon die ze jaren geleden afstond voor adoptie.

Sword stond de jongen af toen hij twee dagen oud was. Ze liet de hem opgroeien bij adoptieouders. De moeder kreeg elk jaar foto’s en een brief waarin de adoptieouders hun relaas deden over het wel en wee van de bengel. Toen hij veertien was, kreeg Sword plots geen nieuws meer van haar zoon, startte een zoektocht op het internet en vond hem terug via Facebook. Moeder en zoon bleven contact houden via de sociale netwerksite.

Na maanden communiceren, spraken ze af in hotels in de woonplaats van de jongen. Het was tijdens die ontmoetingen dat ze met haar zoon in bed dook. Ze ging ook een keer van bil met hem in de woning van vrienden. “Jouw zoon zat in een moeilijke fase in zijn leven en had nood aan contact met zijn moeder. U hebt van die situatie op een onverantwoorde manier misbruik gemaakt”, sprak de aanklager.

Sword die al vijf andere kinderen heeft, verontschuldigde zich. “Ik wil me hier voor de rechtbank verontschuldigen tegenover mijn kinderen en mijn zus. Ik ben beschaamd om wat er gebeurd is. Ik weet nog steeds niet wat me bezield heeft.” De rechter gaf haar negen jaar gevangenis en contactverbod met haar adoptiezoon. Haar naam wordt ook bijgeschreven op de lijst met seksdelinquenten.

Bron: HLN

Er zijn mensen die zeker denken te weten dat ze nooit verdacht zullen worden van een strafbaar feit. Zij hebben immers niets gedaan en dus niets te vrezen. Kom maar op met die keiharde rechtspraak. Exit rechten verdachten. En al helemaal als het om zedenzaken gaat.

Voor die mensen is het volgende verhaal.

Op een camping in Frankrijk staat een man met zijn twee zoontjes onder de douche. De campingbaas is zo vriendelijk geweest een speciale familiedouche neer te zetten. Drie douchekranen en een zee aan ruimte. De privé-cabine is weliswaar aan alle kanten gesloten, maar staat midden in een grote doucheruimte, waar het op dat moment sterft van de verhitte campinggasten.

De man en zijn twee zoontjes maken wasgeluiden. Dan is het wat rustiger in de cabine. Tot een van de kinderen luid en duidelijk zegt: ‘He pappa, er komt spul uit je piemel.’ De drukke doucheruimte valt stil. Horen ze dat nu goed? Wat is dit?

De meeste campinggasten gaan over tot de orde van de dag, maar een van de bezoekers niet. Zij denkt het zeker te weten. Hier is meer aan de hand. Nog diezelfde ochtend had ze daarover immers een verhaal gelezen in een van de grootste kranten van Nederland. Over kindermisbruik en de vieze vaders die zich daaraan schuldig maken.

Voor deze ene campinggast is de maat meer dan vol. Zij kan niet zomaar toekijken hoe onschuldige kinderzieltjes keer op keer worden geraakt. In wat voor wereld leven we? Ze stapt naar de beheerder, de man die ze al 25 mooie vakantiejaren kent. De loyale beheerder belt de politie en de bal gaat aan de rol.

Twaalf getuigen. Eén arrestatie. En een verdachte die inderdaad verklaart dat zijn zoon gezegd heeft wat hij heeft gezegd. Voor de rest ontkent de geschokte man. Hij weet niet wat hem overkomt, is emotioneel en komt verward over. Zijn geheugen laat hem in de steek, zeker als rechercheurs hem stevig onder druk zetten. De tijdlijn van zijn recente geschiedenis vertoont hiaten. En wat hij ook zegt, het alibi ‘dat hij even vol zit in zijn hoofd van alles wat hij meemaakt’, stuit slechts op onbegrip. Is fouten maken niet hetzelfde als liegen?

De bal rolt door.

Getuigen verklaren onafhankelijk van elkaar dat de man ‘een beetje een raar type is’:

’Hij gaf al steeds zo overdreven kusjes aan dat jongetje. En vroeg steeds om een knuffel.’

”Zeker niet iemand die je verwacht op onze gezellige familie-camping. Nu ik er aan denk. Hij geeft me de bibbers.’

‘Hij keek niet eens naar het voetbal, maar bleef bij zijn kinderen in de tent, terwijl die al lang op bed lagen. Vreemd.’

‘Volgens mij is dat jongetje bang voor hem.’

Het verhoor van het kind doet de rest. Het jongetje zegt dat zijn vader wel eens aan zijn piemeltje zit. En dat de eikel van pappa er wel uit kan en die van hem niet. En oh ja, hij heeft de piemel van pappa heus wel eens aangeraakt. Daar is hij echt heus niet bang voor. Ook al hij is dat soms wel voor pappa als hij boos is. De rechercheurs kijken elkaar veelbetekenend aan.

Bingo.

De man in de douchecabine. Dat ben ik. En het was mijn zoon.

Er is tegen mij geen aangifte gedaan. Er was geen vrouw en er was geen politie. Ik stond onder de douche en mijn zoon heeft geen last van schaamte. Hij benoemt wat hij ziet. Hij zag water vanaf mijn lijf stromen en de weg van de minste weerstand kiezen. En wat hij ziet, dat zegt hij.

Zoals kinderen soms graag vertellen wat volwassenen willen horen. Of waar volwassenen heel erg bang voor zijn.

De rest van het verhaal is niet waar. Ik heb het bedacht. Maar niet zomaar. Het zijn flarden en (delen van) zinnen uit mijn geheugen. Een geheugen zeer losjes opgebouwd uit duizenden rechtszaken en een paar zeer boeiende boeken. Boeken die je niet tegen zult komen in populaire lijstjes of bij de ingang van de boekhandel.

In een rechtszaak draait het niet altijd om zien, maar soms om wat wij denken gezien te hebben. Of wat anderen denken gehoord te hebben. Of wat anderen graag willen horen.

En rechters veroordelen niet omdat ze zeker weten dat iemand iets heeft gedaan. Ze moeten het aannemelijk vinden. De overtuiging hebben.

Er in geloven.

Bron: Rechtbankverslaggever Chris Klomp   ©